Zapalenie ucha środkowego jest relatywnie łatwe do zdiagnozowania. Wówczas czujemy charakterystyczne objawy zapalenia ucha środkowego, takie jak chociażby ból ucha (narastający w nocy) połączony ze słyszalnymi szmerami w trakcie ziewania, kichania. Do tego pojawia się wydzielina z ucha i osłabienie słuchu. U małych dzieci występuje też często gorączka i brak apetytu. Szczyt zachorowań na zapalenie ucha wypada na sezon jesienno-zimowy. Zapalenie ucha stanowi powikłanie po zapaleniu gardła, zatok, anginie lub zachodzi symultanicznie wraz z tymi infekcjami. Wówczas przyczyną stanu zapalnego są bakterie, które przemieszczają się z chorego gardła do ucha środkowego. W leczeniu bakteryjnego zapalenia ucha aplikuje się antybiotyki. W celu zmniejszenia symptomów infekcji lekarz może zaordynować także preparaty przeciwobrzękowe i przeciwbólowe. W razie nawracających zapaleń niezbędna może być interwencja chirurgiczna polegająca na nacięciu błony bębenka (paracenteza). Powinno się wiedzieć, że niewyleczone zapalenie ucha środkowego może przejść w proces przewlekły, a konsekwencją tego może być zniszczenie składników jamy bębenkowej i rozwijająca się utrata słuchu. Aby ustrzec się komplikacji trzeba leczyć do końca wszystkie infekcje gardłowo-nosowe, w sezonie zimowym nosić ciepłe czapki zakrywające uszy i dbać o higienę uszu.

Zapalenie opon mózgowych to zapalenie błon, które pokrywają mózg i rdzeń kręgowy. W większości przypadków choroba spowodowana jest przez bakterie lub wirusy. W niektórych przypadkach może być spowodowana pewnymi lekarstwami lub innymi chorobami. Typowe objawy zapalenia opon mózgowych to bóle głowy, gorączka, nudności, wymioty oraz tzw. objawy oponowe, które może określić lekarz. Bakteryjne zapalenie opon mózgowych występuje rzadko, ale na ogół jest to groźna infekcja i może stanowić niebezpieczeństwo, jeśli nie zaordynuje się natychmiastowego leczenia. Wirusowe zapalenie opon występuje często, ale jest dużo mniej groźne. Zazwyczaj pozostaje nierozpoznane, gdyż ma symptomy podobne do objawów grypy. Na zapalenie opon mózgowych mogą chorować dzieci w każdym wieku, gdyż infekcja łatwo rozprzestrzenia się wśród ludzi przebywających w zamkniętych skupiskach. Młodzież, uczniowie i studenci są wystawienie na większe niebezpieczeństwo zarażenia. Wiele bakterii i wirusów, które wywołują zapalenie opon mózgowych, występuje powszechnie i związana jest z innymi zwykłymi chorobami. Bakterie, które zarażają skórę, układ moczowy, przewód pokarmowy lub układ oddechowy są w stanie przedostać się z krwi do opon mózgowych przez płyn mózgowo-rdzeniowy. Nieraz do bakteryjnego stanu zapalnego opon dochodzi, gdy drobnoustroje z poważnego zapalenia ucha środkowego lub zatok przenikną do opon mózgowych. Warunkiem efektywnego leczenia jest szybkie wykrycie choroby.

Zapalenie zatok to infekcja, której szczyt zachorowań wypada na okres jesienno-zimowy. Wówczas nasz system immunologiczny jest przeważnie osłabiony i łatwo dostajemy kataru. Przyczyną zapalenia zatok są przeważnie różnego rodzaju wirusy (rynowirusy, koronawirusy, grypy). Niekiedy powoduje je długotrwały alergiczny nieżyt nosa lub zdeformowanie przegrody nosa, które uniemożliwia swobodny odpływ śluzu z nosa. Każdy z nas ma cztery pary zatok różniące się umieszczeniem: szczękowe, czołowe, sitowe i klinowe. Wszystkie wymienione powyżej elementy mogą przyczynić się do zarażenia jednej, kilku, a nawet wszystkich zatok. Typowe symptomy stanu zapalnego zatok to katar, zatkany nos, ściekanie wydzieliny z nosa do gardła, ból głowy lub szczęki, gorączka. Ból głowy ma miejsce najczęściej przy ruszaniu głową lub schylaniu się. Chore zatoki leczy się antybiotykami przyjmowanymi przez 10-12 dni, w stanach przewlekłych 4-6 tygodni. Ponadto stosuje się krople i spraye do nosa, których zadaniem jest obkurczenie śluzówki nosa i łagodzenie przejawów kataru. Nie można jednak aplikować ich dłużej niż 7 dni. W wypadku skrzywionej przegrody nosa konieczna jest operacja chirurgiczna, mająca na celu poprawienie defektu. Najwięcej zakażeń powodują wirusy, na które nie działają antybiotyki.

W ostatnich dniach najważniejszym newsem w Europie stały się liczne przypadki zachorowań na bakterię e. coli (pałeczkę okrężnicy), które spowodowały już kilkanaście zgonów. Warto więc mieć pojęcie co to jest bakteria coli, jakie są symptomy zakażenia oraz jak przeciwdziałać zarażeniu. E. coli jest popularnym rodzajem zarazków, który może przenieść się do żywności, np. do wołowiny i warzyw. E. coli jest skrótem od nazwy medycznej escherichia coli. Dziwną rzeczą na temat tych zarazków – i wielu innych mikrobów – jest to, że nie zawsze są one groźne dla człowieka. Bakteria e. coli na co dzień bytuje wewnątrz jelit, gdzie pomaga organizmowi rozbijać i wchłaniać jedzenie. Niestety, niektóre typy (tzw. szczepy) e. coli mogą przenieść się z jelit do krwi. Jest to rzadka choroba, ale może wywoływać bardzo poważne zakażenie.

Osoba zainfekowana e. coli może mieć następujące symptomy:
*skurcze żołądka i bóle brzucha,
*wymioty,
*rozwolnienie, niekiedy z krwią.

Mikroby e. coli mogą przekazywać się z osoby na osobę, ale groźne infekcje są często związane ze spożywaniem produktów posiadających bakterie. Oto kilka artykułów, które mogą wywołać zakażenie e. coli:
*niedogotowane mięso wołowe (używane do hamburgerów),
*jarzyny uprawiane w krowim nawozie lub myte w skażonej wodzie,
*soki owocowe, które nie są pasteryzowane (pasteryzacja jest procesem, który wykorzystuje wysoką temperaturę, aby zabić drobnoustroje).

Wysoka temperatura (powyżej 70*C) zabija bakterie e. coli, więc eksperci zalecają, aby smażyć wołowinę tak długo, aż utraci różowy kolor. Zakup pasteryzowanego soku to kolejny sposób, by uniknąć zakażenia. Wreszcie, niektórzy eksperci propagują mycie i obieranie jarzyn przed spożyciem. Jednak inni twierdzą, że e. coli jest trudna do zabicia w skażonych warzywach, takich jak szpinak, sałata lub cebula.

Gorąco na dworze, a twoja pociecha raptem trzęsie się z zimna, ma dreszcze, temperatura szybko wzrasta nawet do 40*C, boli je gardło – nie może łykać. To prawdopodobnie są objawy anginy. Angina należy do częstych infekcji, badania pokazują, że w ciągu roku choruje na nią 10-30% dzieci w wieku szkolnym. Dosyć często występują także zachorowania u osób dojrzałych. Chorobę najczęściej wywołują paciorkowce. Wówczas gardło jest czerwone, język obłożony, a na powiększonych i opuchniętych migdałkach powstają białe osady lub czopy ropne, węzły chłonne pod żuchwami są powiększone i bolące. Temperatura jest wysoka, a towarzyszy jej uczucie osłabienia i rozbicia. Infekcja trwa przeważnie 7-10 dni. Gdy już wystąpi trzeba jak najszybciej pójść do lekarza.

Jak wygląda leczenie anginy?

Lekarz zazwyczaj bez trudu rozpoznaje infekcję. W przypadku anginy ropnej antybiotyk jest nieodzowny. Kuracja musi być wykonana do końca, ponieważ angina lubi nawracać, jak również jest w stanie wywołać groźne powikłania, jak stan zapalny stawów, mięśnia sercowego, a w efekcie wadę serca. W czasie infekcji dziecko powinno leżeć w łóżku. Aplikuje się mu też lekarstwa obniżające temperaturę i sporo letnich napojów. Zaleca się przepłukiwać gardło naparem z szałwii lub roztworem sody oczyszczonej.

Jak zapobiegać anginie?

* troszczyć się o odporność dziecka i stan jego zębów. Infekcje uszne powinno się leczyć do końca;
* nie kupować lodów, które “źle” wyglądają, tzn. są miękkie lub w zniekształconych opakowaniach. Mogą w nich egzystować paciorkowce.
* wystrzegać się szoków termicznych. Nie wolno wskakiwać do zimnej wody, gdy jest się spoconym lub przegrzanym na słońcu, nie wypijać lodowatych napojów w gorące dni;
* wystrzegać się przebywania z chorymi na anginę, gdyż łatwo się nią zainfekować.